21 Temmuz 2010 Çarşamba

Belki

Yazsam, uzun uzun yazsam yeniden. Yeni hatıralara yelken açsam azgın sulardan geçip gitmişken. Yorgun kalbimi dinlendirsem. Nadasa bıraksam duygularımı. Bir gün yeniden tohum versem. En kıymetli, en değerli olsam. Adıma şiirler yazılsa, çok sevilsem. Şımarsam, şımartılsam. Güvenim sarsılmadan güvenli bir kucakta uyuyakalsam.
Keşke tekrar bahar gelse, içimde kuşlar uçsa. Yaşadığım hayal kırıklıkları uçup gitse, ben yine sevsem. Yine özlemle, yine sevgiyle, yine aşkla dolsam. Keşke yargılanmasam, kendim gibi olsam. Her daim dilediğim gibi olsam. Beni her halimde seven biri olsa, benden kaçmasa. Elimden tutsa her halimde. Kızdırsam da ağlatsam da sevse beni. Nazlansam da sevse. Ben de onu sevsem her halinde. Bulutların üstünde yaşatsam, sevgi eksem topraklarına, o beni biçse. Çok sevsem, o da çok sevse. Rüyamız hayallerimize karışsa, planlarımız birlikte yok olsa.
Biliyorum zor. Yargılanmamak çok zor bu yeni dünyada. Olsun, umurumda değil. Ben umutluyum. Çünkü ben buyum. Kimseden bir beklentim yok. Sadece umut ediyorum. Umut güzel bir şey çünkü, umutsuz yaşanmaz ki.
Yaşanmaz.