4 Ekim 2010 Pazartesi

Ötesi, berisi ve tam ortası

Çok dışındayım. Çok da içinde. Aklım çektiğim acının çok ilerisinde. Yüreğim bir adım gerisinde. Ben ise tam ortasındayım sanki, tam tepesinde. Öylece oturuyorum. Ne ağlamayı beceriyor gözlerim, ne de görmeyi. Görmezlikten geliyorum bendeki sesleri. Ve duymazlıktan geliyorum gözlerindeki sessizliği. Hissettiğimin ne olduğunu ben de bilmiyorum artık. Bir uyanış, ama uyanmak istemediğin bir düş gibi belki.Aklım uyanık, yüreğim derin uykuda; ben nerdeyim bilmiyorum.
Bilmiyorum.