20 Temmuz 2011 Çarşamba

şimdi

şimdi, şu an bir el uzansa sihirden yapılma, soksa tam da böğrümden içeri o sihirli elleri.
duyursam kendi dünyamın tüm seslerini; ben konuşmasam ama o anlasa. narin ve usulca gözlese beni uzaktan; ben bilmeden ruhumu sarsa.

bilirim o da canımı yakacak. bilmesem, ben uzatacağım soluk ve kırılgan ellerimi. uzatamam, korkarım. çünkü ne ben o eski benim, ne de kalbim dayanacak yeni bir yangına.

yine ben usulca, köşemde beklerim. beklediğim birisi değil, bir hayattır.

11 Temmuz 2011 Pazartesi

Bugün

Bazen insanın hayatındaki önemli bir tarih önemini arttırarak unutulmaz oluveriyor. Tıpkı bugün gibi; tıpkı 11 Temmuz gibi.

Sen, canım, uzak diyarlara göçüp beni yarı yolda bırakan dostum, arkadaşım, omzum, kucağım, iyi ki doğmuşsun. Seni iyi ki tanımışım. Canımı hala çok yaksan da yokluğunun suçunu sana yüklemek aptallık olur. Zira kimse isteyerek canını zamansızca terketmedi ya; öyle değil mi? Bilirim, gitmek istemezdin sorsalar. Şimdi memnun musun bilmiyorum gittiğin yerde ama lütfen orada bir hayat varsa beni özle tamam mı?

Beni özlememene dayanamam...