16 Ağustos 2011 Salı

ömür

Düşünüyorum. Her gün o yolları arşınlarken, her sabah, kafamda binlerce soru ile birlikte güne uyanıyorum. Her sabahın soruları aynı, cevapları farklı. Genellikle çoğu umut dolu; sabahın serinliği gibi, narin. İçim kadar hassas, yüreğim gibi. Sanki yürürken yolları değil de ömrümü arşınlıyorum. Her sabah umutlarımla çıktığım o yollar gerçeklerimden uzaklaştırıyor beni. Yolun sonuna vardığımda hayatımla yüzleşiyorum tekrar, iyice ayılmış oluyorum. İtinayla ördüğüm mutluluk duvarlarının tuğlaları yıkılıveriyor bazen. Bazen de bir tuğla daha konuyor üzerine, yüzümde kocaman bir gülümseme, içimde yüreğim gülüyor tüm benliğimle. Çocuk gibi seviniyorum ve gün başlıyor; biraz umut, biraz gerçekler, biraz hayaller, ömür böyle geçiyor işte; yollar gibi.

Yoldaki tüm ağaçlara selam olsun... 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder