29 Eylül 2011 Perşembe

ölüm kalım

Özlemek unutulur mu deme sakın;
özlemekmiş yoldaşım. 
yola devam etmek için,
onu yarı yolda bıraktım.

Yolun sonu aynı yere çıkıyor nasıl olsa...

hayalden öte köy yok

Hayallerim var benim. Hiç gerçekleşmeyecek hayallerim. Kime uzatsam elimi canım yandı; kimse dokunduysa gözlerim içimi kanattı. Buz oldum, eridim nice sonraları; tuz oldum, aşına kattım.

İçim çok acıdı. Bilemedim yanmamayı, beceremedim. Alevlerim içimden taştı, dışarımı sarmasına izin vermedim. Taş oldum pişe pişe. Bir duvara yaren oldum; kaldım.


Mutluluğu başkasının sırtından çalmak istedim ya da yükünü paylaşmak. Kendi mutluluğumu yaratmayı öğrenemedim. Her defasında kafamı tosladım; yine kör oldum, göremedim.

Çocukluğumdan vazgeçemedim. Kendi kendime oynadığım bu oyuna kimseyi dahil edemedim.
Yarattığım hayallerde yaşlanmaktan korkuyorum ben. Gerçekleşmesini istediğim hayallerim, neden olmuyorlar? Niye ki?...

Hiç bilemedim bunu ben.