11 Ocak 2012 Çarşamba

zemheri

umut değil, ümitti;
sarı ışıklar dilemek zemheriden
ya da kırmızıya çalan akşam düşleri.

beyazı bilirdi zemheri.
hani göreceliydi ya iyiliğin yansımaları,
zemheri de öylece, dümdüz bir adamdı.

yansıttı tüm renkleri;
renksiz bir adam oldu zemheri.
mavilikler hoyrattı; tuzlu su öyle derin.

korktu.
ağaç yeşil, gök mavi, gül kırmızıydı.
ama en çok siyahtan korktu, sonsuz zahiri.

zemheri; soğuk ve umarsız.
bir kışta yaşadı, yaz nedir bilmeden,
koklamadan rengarenk çiçeği.

beyazlar içinde zemheri,
iyi bildi kendini;
hani renkleri hiç bilmediği gibi.

sevdim sandı zemheri,
hani sevmeyi
hiç bilmediği gibi.