29 Şubat 2012 Çarşamba

cümlelerin bittiği yer

Cümlelerin bittiği yerde yalnızlık başlar. 

Konuşmaya isteğin ya da takatin kalmadığında, yazabilmeyi dile. Belki yazdıkça çoğalır, ürkek kelimelerinden yeniden doğarsın. Yeniden var olursun; mevsimler gibi. Bittikçe yeni baştan başlarsın. Her bitişte bir başka sen olursun. Kış gibi biterken, bahara dönersin yüzünü.  

Cümlelerin bittiği yerde yalnızlığın başlar. 

İlham seni ziyaret etmeyi unutursa, sen gidersin ona belki. Yaşam bitmeden sonlanmayacak duygularla örülüyüz her birimiz. Göz yaşın akmıyor olabilir; sen kendine bile yüz çevirmiş olabilirsin belki ama unutma, ne de olsa insansın eninde sonunda.

Cümlelerin bittiği yerde yalnızlığım başlar. 

Yalnızlığı sevmem. Sen de sevme. Yazar yalan söylemiş; kimse yalnız ölmemiş. Sen gitsen de kelimelerin gelir peşinden; cümlelerin gelir. Kimseyi ölmeyi becerememiş dilediğince, belki yazmayı becerebiliriz gönlümüzce.

Cümlelerin bittiği yerde yalnızlığımız başlar.

Olur ya tükenirse bir gün kelimeler, bil ki hayat herkese durmuş demektir. Hayatın son bulmasına izin vermemen dileğiyle. 


En azından benim için dene. 


8 Şubat 2012 Çarşamba

sessiz... ama sedalı.

tüm cümlelerin bittiği yerde ben çıkacağım karşına.
o yüzden lütfen beni kelimelerinde ara.

ya da gökyüzünde gör;
belki de bir ışığın ucunda denize uzanmışımdır.
gözünü alırsa suyun aksi,
bil ki yeniden görmeye başladığın dünya eskisinden güzel olacak.



bir daha kapama gözlerini;
ve hiç susma.
ya ben görünürüm sana ışık ışık, dalga dalga
ya da sen beni söyle bağıra çağıra.


belki de birlikte susarız, kimbilir; 
kaparız gözlerimizi dünyaya.
alır başımızı gideriz kelimelerden denizlere,
cümlelerden dağlara.


sessiz...
ama sedalı.