22 Nisan 2015 Çarşamba

Bazen

Bu başlıkta bir yazım var mıydı önceden, bilmiyorum. Belki de var. Hayat tekrarlardan ibaret değil mi sanki? Bir başlık daha aynı isimle atılmış, çok mu? Aynı başlıkla kimbilir kaç kere aynı yol ayrımlarında durup, aynı yollara girip, aynı sonuçlara varıyoruz... Kimbilir? Herkes; en çok da kendini.

Onu gördüm rüyamda. Yıllardan sonra ilk kez. Sorulamamış sorular kafamda, az sonra o rüyadan çıkıp gideceğini bilecek kadar kendinde olma halindeydim. Binme o trene, öleceksin az sonra, ölme dedim. İçimi bir kez daha acıttın. Yürüdük birlikte. Tren istasyonuna kadar. Uğurladım seni. Ama gitme dedim...  Olsun, gitmem gerekiyor dedi. Gitti. Ama bu sefer vedalaştım. Becerebildim sonunda. Mutluydu. Gitmek istemedim ama gitmek gerekiyor bazen dedi. Yine vedasız gidiyordu ama bu sefer geri döndü. Yanağıma bir buse kondurdu. Gitti. Bu sefer, sahiden gitti.

Öleceğini bile bile gitti benim arkadaşım.
Bazen gitmek gerekir dedi.
Napalım dedi.

Öyle ya,
Hepimiz gitmeyecek miyiz sanki?
Bu kadar erken gitmeseydin iyiydi ya...
Olan oldu artık.
Gittin.

Biz ne zaman gidiyoruz bakalım?
Hayat.

1 yorum:

  1. Oysa her şey sana yazmaktan ibaretti sanki. Parça parça olurken ruhum; gitmek her şeyi çözebilirdi bazen. Sonra usul bir yağmur başladı ve çürüyen kalple yazıldı sana yıllarca. Cesaret değildi beni senden alıkoyan, bunu asla anlatamam.

    YanıtlaSil