25 Ocak 2018 Perşembe

Çünkü kuşlar uçuyor

dışarı bakıyorum.
Mavi gökyüzü, turuncu çatılar. Bol pencere ve alabildiğine dağ manzarası.
Arada bir de kuşlar uçuyor şansıma, seviyorum.
Karanlıklara kapılacak gibi oluyorum. Sonra hemen geçiyor.
Yani artık çabuk geçiyor, farkediyorum.
Dallar yerlere sarktığında
Ya da sararıp koptuğunda yapraklar
Mevsimden bağımsız bir hüzün hali çöktüyse üstüme
Kulağımın içinde benimle konuşan biri
"Ne boktan bu Dünya" diyorsa ve oldukça sık bir şekilde
Yazdıkça yazasım
Sustukça susasım
Uyudukça uyuyasım
Gittikçe gidesim geliyorsa
Tüm sinir hücrelerim işbirliği yapmış
Olan biten her kötü şeyi üstüne alıyorsa
duyuyorum ayak seslerini o zaman
Koşmaya başlıyorum, kaçıyorum
ve Seçtiğim hayatı tutuyorum ellerinden
Yanımda götürüyorum her yere.
Yitip gitmek istemediğimden
sağır oluyorum konuşan sese
Sen dur, ötede dur diyorum.
İstemiyorum misafir.
Bıktım misafirlerden.
Ben giderim gerekirse sen gelme, dur.
Bak yine kuşlar uçuyor sana inat.
ey beynimin karanlığı!
Yüreğimin aydınlığı seni yendi bir defa.
Gerekirse yine yenerim.
Çünkü kuşlar uçuyor.
Çünkü kuşlar
İçimde, dışımda
Her yerdeler...
Kuşlar...

Kuş oldum uçuyorum ben.
Sen
yürümeye devam et.